حجم سبز

صدا کن مرا

صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه ی آن گیاه عجیبیست که در انتهای صمیمیت حزن میروید

در ابعاد این عصر خاموش، من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است

و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد

و خاصیت عشق این است...